Een diepfilosofische kijk op ouwer weurre en ne vinger in awen hol.
elke vraa komt in heur leven op’t punt da z’is afgeschreven dat weurd oek wel ‘den overgang’ genoemd eens dat alle oestrogenen uit heur lichaam zen verdwenen is heur lijf tot verdere aftakeling gedoemdhet begint met klein vapeurrekes en licht genante geurrekes en haar, dat hier en daar wa dikker groeit ik kan het enigszins waarderen, da ze stopt me menstrueren mor heur bloem is dan op ‘t lest wel uitgebloeid
en al die bijkomende dingen, gelak as stemmingswisselingen en koppijn, da zen w’al laank gewoon en hoewel wij ’t ni zo ervaren, mor oem de vrede te bewaren zeggen wij “Schat, veur mij blijfd‘ even schoon”alles is dan aan’t verdrogen, kraaienpoten, eksterogen dat is ’t enigste da nog op vogelen trekt alles begint wa te verzakken, als ‘t summum van d’ongemakken eens den overgang het toppunt hee bereikt
en een vraa moet zich mor schikken, nor’t feit dat ze zal verdikken, en heur schoonheid veur de eeuwigheid verdwijnt ‘t is mor da ze ni verschiet, as er een farme joenge griet toevallig in ons gezichtsveld verschijnt mor dan zijn wij toch wel blij, ferme gasten lak as wij die schieten van ze leven ni tekort oek al zijn w’ een dagske ouwer, wij verliezen gene power
wij zen lak wijn die met de jaren beter wordtik moet er ni over liegen, kmoet mijn eigen ni bedriegen ouwer weurre erodeert oek’t mannelijf maar bij ne vent is ‘t nogal simpel, alles zakt en geraakt verrimpeld en op 1 uitzondering na wordt alles dagelijks stijfen ’t is om van te schriejen, als ge last hebt van oe knieën tijdens ’t jaarlijks onderhoud van de prostaat door zo nen urologenvinger, nen annalen binnendringer dan hebben wij ineens veel minder praat
