Het was het begin van de tachtiger jaren en de kerken liepen leeg. Zjuul voelde blijkbaar erg met de pasters mee.
1 beminde parochianen, het geloof dat is aan't tanen 't is verdoemme toch geen werk, ikke alleen hier in de kerk niemand komt er in ons midden nog voor onzen heer staan bidden hij is kwaad en hij vloekt van deeg, den offerblok is constant leeg 2 ging er vruger iemand sterven, dan stoenge kik al kleer voor 't erven hunnen hof en wat er stond, wier terstond kerkegrond vruger waren 't allemaal snullen, konne kik m'n zakken vullen in de naam van 't vatikaan, ne keer per week naar d' hoeren gaan 3 golle kunt hier schoontjes praten, ik mutte kik de vrouwkes laten maar 'k zenne kik toch ook ne vent die de deugd des vlezes kent laat ons nu te samen bidden voor ons va, Jean-Paul den twidde hij bleef zijn gevoelens baas, maar hee nu een versteende blaas 4 't is me nogal wa gescheten, niemand wilt van god nog weten as da zo nog voort bleft gaan kanne kik aan den dop gaan staan 'k staan te branden van verlangen oem mijn kleed aan de kapstok 't hangen en in politiek te gaan, daar verdiende nog wat aan
