Onze ode aan de klabakken. Het laatste koeplet is echt gebeurd. De ware toedracht lees je in ons boek '35 jaar katastroof'. Dit nummer brachten we steevast in de cafés waar de flikken binnenvielen wegens klachten over nachtlawaai.
Refrein C ik heb gene schrik van de G flikken, van de flikken hee den deze gene C schrik de flikken die zullen mij ni G flikken, de schrik van de flikken zenne C kik
1 C oep ne keer ging 'k m'n eigen wat te G buiten, 'k had een redelijk stuk in mijne C frak de cafébaas die zei: ik gaan G sluiten want subiet krij 'k de flikken oep m'n C dak en ineens, het was kwartje na den G drijen kwamen de flikken binnen in die stamme- C nee en ik zei: jongens, wild' ambras ver- G mije, pakt dan mor eerst eens een pintje met mij C mee 2 d'r mag geen enkel betoging passeren of den deze dien is van de partij ik weet ni hoeda 'k het kan arrangeren maar al die flikken die komen nor mij ik weur gestoemt en gestampt en geslagen mor die matrakken die doen mij ni zeer ik vraag nadien: jongens, zen d'r nog vragen? wel bedankt en tot de volgende keer 3 ik zen klein van postuur mor ne rappe ik doen zo gere van alles da ni mag de flik die mij inhaalt is ne knappe want ik slaag onverwacht mijne slag ik mijn kamer d'r hangen matrakken want dat is mijnen eerlijken buit ik heb zilvere knoppen en klakken en den hoofdcommissaris z'n fluit 4 ik wier verdacht van exhibitionisme en ze rejen mij klem oep den hoek ne vrouwelijke flik zei: dat issem, want ik stak just mijn hemd in mijn broek ik wier nor den bureau weggerejen ik riep: jongens, let oep wat er komt ik trok ineens mijn tiretje nor beneje en alle flikken die waren beschaamd
